كسى كه حالش اين باشد منع او جايز نيست ؛ پس از خواص شاگردان او شد . 96 ، 3 - و او فيلسوف و حكيم عراقى بود ، او را ذهن روشن و طبع متصرف بود ، نود سال شمسى زندگانى كرد . مرض جذام به هم رسانيد ، خود معالجهء خود نمود و صحت يافت اما كور شد . 96 ، 4 - سلطان محمد بن ملكشاه او را متهم ساخت و مدتى حبس و بند فرمود ، و در سال پانصد و چهل و هفت سلطان مسعود بن محمد بن ملكشاه را بعد از آنكه شير او را زخم زده بود قولنجى عارض گشت ، او را از بغداد به همدان نقل نمودند ، چون مردم از حيات سلطان مايوس شدند ، ابو البركات ترسيد از بيم موت وقت چاشت فوت شد و عصر همان روز سلطان نيز رحلت نمود . تابوت ابو البركات را با قافلهء حاج به بغداد آوردند . 96 ، 5 - و بعضى گفته‌اند كه چون ابو البركات در جنگ مستر شد و سلطان « 5 » مسعود به دست افتاد از بيم هلاك فى الحال از ملت يهودى به اسلام انتقال نمود « 6 » و از قتل خلاصى به اخلاص « 7 » يافت و به خلعت و عطاياى سلطانى امتياز پذيرفت و مسلمانيش خوب شد . 96 ، 6 - و بعضى گفته‌اند كه ابو البركات وقتى از اوقات پيش خليفه در آمد ، حضار مجلس به تعظيم او برخاستند ، مگر قاضى قضاة ، پس ابو البركات خليفه را گفت از براى آنكه من ذمىام برنخاست ؟ پس اسلام آورد تا شان او نقصان نپذيرد .

--> ( 5 ) - د : در جنگ سلطان . ( 6 ) - د : فى الحال به اسلام از ملت يهودى انتقال نمود . ( 7 ) - د : « به اخلاص » ندارد .